تبلیغات
یاحیدرکرار - اگر رفتیم بهشت، آیا کار ما در بهشت تنها خوردن و خوابیدن خواهد بود؟ آیا این مساله باعث خستگی نمی شود؟
دنیای مطالب و نرم افزار و...
هروقت دیدی تنها شدی بدون خدا همه رو بیرون کرده تا خودت باشی و خودش ...
درباره ما
سلام
امیدوارم لحظات خوبی رو دراین وبلاگ سپری کنید
هدف این وبلاگ بیداری اندیشه ها و حرکت به سوی سعادت و رستگاری است. ان شاالله
التماس دعا(علی محمودی)
نویسندگان
لینک های ویژه
پیوندهای روزانه
آماروبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
دیگر امکانات
مطالب اخیر وبگاه

نباید با معیارهای این جهان درباره آخرت قضاوت كنیم. درست است كه در دنیا بسیاری از مسائل در صورت تكرار ،جذابیت و لذت بخشی خود را از دست می دهند، ولی ای بسا حالت روانی كه در این جهان وجود دارد كه با تكرار ،خسته و ملول و بی اعتنا می شویم، در آن جا بر عكس باشد . هر چه بیش تر انسان می بیند، شوقش بیش تر می¬گردد . هر قدر تكرار می كند...

(درادامه مطلب بخوانید)

نباید با معیارهای این جهان درباره آخرت قضاوت كنیم. درست است كه در دنیا بسیاری از مسائل در صورت تكرار ،جذابیت و لذت بخشی خود را از دست می دهند، ولی ای بسا حالت روانی كه در این جهان وجود دارد كه با تكرار ،خسته و ملول و بی اعتنا می شویم، در آن جا بر عكس باشد . هر چه بیش تر انسان می بیند، شوقش بیش تر می¬گردد . هر قدر تكرار می كند، لذتش افزون تر می شود. به این ترتیب تكرارها مایه لذت بیشتر می گردد. چه دلیلی داریم كه وضع روحی انسان در آن جا مانند دنیا است؟ دوم: در همین جهان نیز نعمت هایی وجود دارد كه هیچ گاه انسان سیر نمی شود و ملال آور نیست. ما هر قدر هوای تازه و پر اكسیژن را استنشاق كنیم، خسته و ملول نخواهیم شد، بلكه دائماً لذت می بریم و برای ما مایه نشاط است. آب یك نوشیدنی كاملاً ساده و یكنواخت است. اگر صدها سال عمر كنیم، نوشیدن آب گوارا به هنگام تشنگی، از همه چیز برای ما لذت بخش تر است، از این رو می گوییم آب مایه حیات است. آب گوارا همیشه برای تشنگان فوق العاده جالب و جذاب است. چه مانعی دارد در آن جا نیز خداوند حالتی بر انسان چیره كند و به خاطر آن دائماً از نعمت های بهشت، فوق العاده درك لذت كند؟
اگر با دقت نگاه كنیم می بینیم عامل اصلی ملال آور شدن و از دست دادن لذت در برخی نعمات دنیا به خود ما بر می گردد ؛ در واقع ماییم كه دارای ظرفیت كمی هستیم و تحمل درك یك لذت را در محدوده مشخصی داریم. البته كمبود ظرفیت گاهی به محدودیت های جسمانی ما برمی گردد و گاهی به كاستی های روحی ما . در حال گرسنگی تنها ظرفیت و میل خوردن حجم معیّنی از غذا را داریم . در صورت تكمیل ظرفیت حتی بهترین غذاها میل ما را بر نمی انگیزاند. حتی ممكن است مورد نفرت ما قرار بگیرد. ممكن است در حسرت رسیدن یك مكان دیدنی سال ها در شوق و شور باشیم. اما پس از سفر به آن جا و توقفی چند روزه، دیگر میل به ماندن در آن جا را نداشته، بلكه میل به بازگشت پیدا می كنیم . این ها همه نشانه ناقص بودن زمینه های بهره مندی از لذائذ مادی است كه لازمه دنیا و ویژگی های مادی ماست. اما در بهشت نقص و كمبود وجود ندارد، در آن جا همه چیز لذت محض و بدون عوارض است. غذای آن جا تنها لذت می آفریند، نه اینكه نیاز به آن باشد و حجم معده را پر نماید و نیاز به دفع فضولات باشد . همه لذت ها در آن جا از خلوص تمام برخوردار است .به علاوه ظرفیت ما در درك آن ها مانند دنیا نیست . همان احساس میل به غذای لذیذ (كه پس از مدتی در انسان سیر بی میل به غذا دوباره شكل می گیرد)، در بهشتیان بدون فاصله محقق می شود، و این تفاوت مهم بین نعمت ها و انسان های بهشتی و دنیایی است. ً نعمت های بهشت همواره جسمانی نیستند. بلكه در بسیاری از موارد روحانی خالص یا مخلوطی از نعمت جسمانی و روحانی اند كه در آن ها محدودیت های مادی و جسمانی وجود ندارد. آیا در عشق یك دانشمند به مطالعه و تحقیق و لذت روحی كه از آن می برد، تكرار و یكنواختی معنا پیدا می كند؟ مسلما نعمت های عظیم روحی بهشتیان هزاران بار از این نمونه ها فراتر است . حتی در مورد نعمات جسمانی و حسی بهشت نیز همین اصل برقرار است. زیرا از آن جا كه ذات و صفات خدا بی نهایت است، جلوه های او نیز بی پایان است. هر روز لطف و عنایت تازه و هر دم رحمت جدیدی از آن خزانه غیب به بهشتیان می رسد، به گونه ای كه اصلاً تكراری نیست.
مگر بی نهایت ممكن است مكرر شود؟ چه مانعی دارد درختان بهشتی و نهرها و گل ها و رنگ ها و بوها و... هر روز و هر ساعت رنگ و بوی تازه و شكل و عطر جدیدی داشته باشد، به گونه¬ای كه یك غذا و یك منظر، یك بار در تمام عمر بهشتیان دیده شود و مورد استفاده قرار گیرد؟
در همین جهان خداوند هر روز هزاران انسان و جاندار می آفریند كه هیچ یك مانند دیگری نیست. امام صادق (ع)فرمود:
«خداوند بهشتى آفریده كه هیچ چشمى ندیده و هیچ مخلوقى از آن آگاه نیست. خداوند هر صبحگاه آن را مى گشاید و مى گوید: بوى خوشت را افزون كن و نسیمت را بیفزا».بنابراین برای بهشتیان هیچ گونه ملال و دلزدگی از بهشت و نعماتش معنی و مفهوم ندارد.
«برای اهل بهشت سفره هایی می گسترانند که بر آن، آنچه مورد علاقه آن هاست، قرار داده می شود. طعام هایی که از آن لذیذتر و معطر تر نیست ».
«هدایای ارزشمند و جالب از طرف خدا در اوقات نماز دنیا به آنان می رسد و فرشتگان بر آنان سلام و درود می فرستند». در بهشت تکامل وجود دارد، در همه چیز حتی در خود بهشتیان. هر تكاملی، جلوه جدیدی از زیبایی های همان منظر واحد را به انسان می نمایاند، چه رسد به اینكه همان منظر نیز در حال تكامل است.
«سوگند به خدایی که قرآن را بر محمد نازل کرد! اهل بهشت پیوسته بر جمال و زیبایی شان افزوده می شود، همچنان كه در دنیا بر پیری و فرتوتی آنان افزوده می شد». بنا براین در بهشت یکنواختی و در جا زدن و خستگی و ملال نیست.



نویسنده علی محمودی در 12:37 ب.ظ | نظرات()
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

طراحی و کدنویسی قالب : علیرضاحقیقت - ثامن تم

Web Template By : Samentheme.ir